Τυφώνας

Μετά την ολοκλήρωση της Τιτανομαχίας και τον εγκλεισμό των Τιτάνων στα σκοτεινά έγκατα του Ταρτάρου, η Γαία θεώρησε τη σκληρή μεταχείριση των παιδιών της από τον Δία ως ανεπίτρεπτη ύβρη. Στη Θεογονία του Ησιόδου (στ. 820-822), μετά την ήττα των Τιτάνων η Γαία ενώθηκε με τον Τάρταρο μέσω της Αφροδίτης και γέννησε στην Κιλικία το νεότερο παιδί της, τον Τυφωέα (Τυφώνα).

Το μέγεθος του Τυφώνα ξεπερνούσε κάθε ανθρώπινη σύλληψη: τα πόδια του κατέληγαν σε κουβάρια από εκατοντάδες συριστικά φίδια, τα χέρια του απλώνονταν από την Ανατολή έως τη Δύση αγκαλιάζοντας τον ορίζοντα, και το κεφάλι του άγγιζε τον ουράνιο θόλο σκιάζοντας τα άστρα. Από τους ώμους του ξεπηδούσαν εκατό κεφαλές δράκοντα με μαύρες γλώσσες και μάτια που εκτόξευαν φλόγες, ενώ από τους λαιμούς του αντηχούσαν άλλοτε βρυχηθμοί λιονταριού, άλλοτε γαυγίσματα σκύλων, εκκωφαντικά μουγκρητά ταύρων και άλλοτε το απαίσιο σφύριγμα του ίδιου του θανάτου.

Όταν ο Τυφώνας όρμησε προς τον ουρανό ξερνώντας πύρινους ογκόλιθους και εκτοξεύοντας φλεγόμενα βράχια, ένας πρωτοφανής τρόμος κυρίευσε τους Ολύμπιους θεούς. Μπροστά στην έφοδο του τέρατος, οι θεοί έφυγαν από τον Όλυμπο προς την Αίγυπτο και πήραν μορφές ζώων για να κρυφτούν.

Σύμφωνα με τον μύθο, ο Ζεύς μεταμορφώθηκε σε κριάρι (εξ ου και η ταύτισή του με τον αιγυπτιακό Άμμωνα), η Ήρα σε αγελάδα, ο Απόλλων σε γεράκι (Ώρος), ο Ερμής σε ίβιδα (Θωθ), η Άρτεμις σε γάτα (Βαστέτ) και ο Διόνυσος σε τράγο. Μόνο η θεά της σοφίας και της στρατηγικής, η Αθηνά, αρνήθηκε να υποκύψει στον πανικό. Στάθηκε αγέρωχη απέναντι στον πατέρα της Δία και τον επέπληξε με σκληρά λόγια, υπενθυμίζοντάς του ότι αν ένας ηγεμόνας παραδώσει τον θρόνο του χωρίς μάχη, το σύμπαν θα βυθιστεί για πάντα στο απόλυτο σκοτάδι.

Ο Δίας χτύπησε από μακριά τον Τυφώνα με κεραυνούς και, όταν το τέρας πληγωμένο κατέφυγε στο όρος Κάσιον της Συρίας, όρμησε να το αποτελειώσει από κοντά με το αδαμάντινο δρεπάνι. Στη σφοδρή συμπλοκή σώμα με σώμα που ακολούθησε, ο Τυφώνας τύλιξε τον βασιλιά των θεών με τα μυριάδες ερπετώδη πλοκάμια του, τον αφόπλισε και χρησιμοποιώντας το ίδιο το δρεπανόσχημο αδαμάντινο δρεπάνι του Δία, του αφαίρεσε τους τένοντες των χεριών και των ποδιών, καθιστώντας τον εντελώς ανήμπορο.

Ο Τυφώνας μετέφερε το παράλυτο σώμα του Δία στο απρόσιτο Κωρύκιον Άντρον στην Κιλικία, κρύβοντας τους τένοντες μέσα σε ένα δέρμα αρκούδας και ορίζοντας ως φρουρό τη δρακοντόμορφη νύμφη Δελφύνη. Τότε ο Ερμής και ο Αιγίπαν (Πάνας) έκλεψαν κρυφά τους κρυμμένους τένοντες από το Κωρύκιο άντρο και τους ξανατοποθέτησαν στα μέλη του Δία, ώστε ο θεός να ανακτήσει αμέσως τη δύναμή του.

Αφού ανέκτησε τη δύναμή του, ο Δίας ανέβηκε στο άρμα του με τα φτερωτά άλογα και καταδίωξε τον Τυφώνα με τους κεραυνούς του, ενώ από τη λάβα και τους κεραυνούς έβραζαν η γη, η θάλασσα και ο ουρανός. Ο Τυφώνας, αποδυναμωμένος από ένα τέχνασμα των Μοιρών που τον είχαν πείσει να φάει εφήμερους καρπούς που δήθεν θα αύξαναν τη δύναμή του, υποχώρησε στη Θράκη, στο όρος Αίμος —το οποίο ονομάστηκε έτσι από το αίμα (αἷμα) που έχυσε το τέρας καθώς οι κεραυνοί του κατέκαιγαν τις εκατό κεφαλές.

Καθώς ο Τυφώνας υποχωρούσε προς τη Σικελία, ο Δίας σήκωσε το όρος της Αίτνας και το έριξε πάνω του, καταπλακώνοντας το πελώριο σώμα του κάτω από τις ρίζες του βουνού. Εκεί παραμένει θαμμένος μέχρι σήμερα: κάθε φορά που το τέρας στριφογυρίζει στην πέτρινη φυλακή του από οργή, η Σικελία σείεται από σεισμούς και η κορυφή της Αίτνας ξερνά πύρινους ποταμούς λιωμένου πετρώματος, υπενθυμίζοντας στην ανθρωπότητα τη δύναμη του αρχέγονου χάους που περιμένει κάτω από την επιφάνεια του κόσμου.